تبليغاتX
مهتاب عشق

مهتاب عشق

من شعله های عشق را در قلب صحرا دیده ام صد عاشق شوریده را با عشق تنها دیده ام

                                                                                                                            

 

    

 

      

گفتم زیبا ترین گلها را بیابم ...

تو را یافتم

گفتم بر ساحل آرامش نشسته رنگین کمان محبت را نظاره کنم ...

تو را مشاهده کردم

گفتم زیبا ترین دوستی ها را پیدا کنم ...

در قلب تو یافتم

چه بگویم که تو شیدا ترین غزل شاعرانی

موزون ترین پیکره ی عطوفتی

رنگهای تصویر کننده ی تو تمامی سبزند

تاروپود توایثاراست ومن تنها ترین تنهایی که عالم خلقت به خود ندیده است

زندگی بودن نیست زندگی با تو بودن است

                              

            

بی تو من اسیر دست آرزو های محالم

یاد من نبودی اما ، من به یاد تو شکستم

غیر تو که دوری از من دل به هیچ کسی نبستم

رفتی و خاطره های تو نشسته تو خیالم

یاد من باش تا بتونم همیشه برات بخونم

بی تو و عطر تن تو یه چراغ نیمه جونم

همترانه! یاد من باش

بی بهانه یاد من باش

وقت بیداری مهتاب

عاشقانه یاد من باش

اگه باشی با نگاهت ،  میشه از حادثه رد شد

میشه تو اتیش عشقت ، گُرگرفتنُ بلد شد

میشه ازچشم تو پرسید، راه کهکشون نورُ

میشه با دست تو فهمید، معنی پل عبورُ

اگه دوری ،اگه نیستی  ،نفس فریاد من باش

تا ابد، تا ته دنیا،تا همیشه یاد من باش

همترانه !یاد من باش

بی بهانه یاد من باش

وقت بیداری مهتاب

عاشقانه یاد من باش

              

 

 

+ نوشته شده در  چهارشنبه چهاردهم دی 1384ساعت 17:24  توسط مهتاب  | 

 

                                                         

  

 

دوست داشتم با تمام عشق وامیدی که در آرامگاه دلم وجود داشت باورت کنم وچنان باشم که تو میخواهی

دوست داشتم با تمام عشق وامیدی که در آرامگاه دلم وجود داشت باورت کنم وچنان باشم که تو میخواهی دوست داشتم شبی را تا صبح به تماشاگه چشمانت همان چشمان زیبایت بنشینم تا باورت کنم و باور کنم چگونه دیدن وجگونه بودن را

دوست داشتم که شبی را تا صبح با تو نشسته وتمام عقده های دلم را برایت بازگویم تا شاید مرحمی بر زخم دل شکسته خود گذاشته باشم

دوست داشتم که چنان تو را پرستش کنم که حتی مجنون لیلی اش را پرستش نکرده بود و به این عشق و به اینگونه پرستش حسادت کنم

دوست داشتم در صدر عاشقان دنیا قرار گیرم

 

دوست داشتم ولی افسوس

         

         

 

 

 

تا بال و پر عمر به رنگ هوس است

از اوج سرازیر شدن یک نفس است

آن لحظه که بال زندگی میشکند

در چشم پرنده آسمان هم قفس است

صد بار به سنگ کینه بستند مرا

از خویش غریبانه گسستند مرا

گفتند همیشه بی ریا باید زیست

آیینه شدم باز شکستند مرا

چون جاده به زخم رفتن آراست مرا

یک سینه تپش نفس نفس کاست مرا

این بود تمام ماجرای من و او

می خواستمش ولی نمی خواست مرا

 

 

             

+ نوشته شده در  دوشنبه دوازدهم دی 1384ساعت 11:49  توسط مهتاب  |